Me har ein liten kattepus baby. Eller ei lita kjette som eg plar seie. Den er så til dei grader sympatisk og sjarmerande at den har fått meg til å like seg, sjølve om den er katt. Den held seg innandørs no medan den veks til. Seinare skal den bli den største musefangaren i distriktet, nest etter meg. Det litle rovdyret leiker med garnnøste, dett ner frå trappa osv. Alt dette er morosamt, men det som verkeleg får meg til å fnise er den låge sosiale intelligensen. Den spankulerer bort mot hunden (når den står utanfor vindauget) med strakebein og trur, med sine 10 cm, at den har noko å stille opp med. Hee ree Gud! Og når hunden ligg på altanen og tenkjer sine hundetanker, og kjettejævlen går forbi vindauget, så sprett den pluseleg bort til ruta med ein fres så den stakkars hunden skvett, oppfølgt av et frekt blikk (som seier “heee heee heeeee”). Me har prøvd å sosialisere desse to så veldig forskjellege skapningane, men varierande uhell. Far kommanderte hunden til å sitte heilt i ro medan han satte katten på ryggen hans. Det er  fyste gong eg har sett ein katt smile. Kort tid etterpå overlevde katten så vidt, ved å skli inn i sprekka under vaskemaskinen. Kva som skjer når me ein gong hiv katten ut veit eg ikkje. Den har vanvittig store baller til å vere ein hokatt, men alt avhengiger av dumheten til hunden (som vel ikkje bør undervurderast). Klarer katten å lure hunden like godt som seg sjølve vedrørande kor skummel den er så kan me få ein økt biodiversitet på tunet. Viss ikkje blir kjettas fyste luftetur avslutta med et glefs og et knekk. Det ville vore fullt fortjent.

Akkurat no, i skrivande augongblink så foregår det ein staredown mellom kattungen og hunden. Her er me direkte inne, la oss sjå kva som skjer:

Katten har måtte sjå vekk to gonger no. Hunden har eit jernblikk.
Den tredje gongen blinkar hunden.
Oi oi! Aslak ser vekk igjen, og ser tilfeldigvis på ei anna retning ei lita stund.
No er det kjettejævelen som stirrer kjødeslaust på hunden, mens hunden så vidt ser tilbake.
Hunden lukkar augene og sev/latar som han sev.

Fantastisk! Kattejævler verda over: eg hatar dykk, men denne ambassadøren for rasen dykkar har mjukna meg opp. Til tross for altfor overdrevet hygiene, selvopptatthet og ekle, beinete kroppar, så er dykk brukande til noko. Dykk kan  psyke ut ein vaksen hund, berre nokre månader gammal. FANtastisk!

Festen er slutt. Nå må ein rydde opp. Etterkvart må  ein sjekke kor masse pengar ein brukte i dei ruspåvirka, seine nattestimane, og ta dei tiltaka som er nødvendige. Ete spagetti med ketchup? Ringe til mor?

Med hovudverk kan ein tenkje tilbake på dei fine augonblikka. Dei mange tinga som vanlegvis ikkje hender, men som har ein tendens til å skje under den spessielle stemninga som oppstår når ein er langt vekke frå alt det vanlege.

No er det slutten for meg. Eller no og no, snart i alle fall. Eg har allereie begynt både å slikke sår og å reflektere over på minner.

Fine folk, turar, byar, mat, strender, fjell, sol, latter, diskusjonar, øl og festar. Minner ein har til ein døyr eller får alzheimer.  Eller slår seg skikkeleg hardt i hovudet. *Bank i bordet*.

Eg er langt vekke frå heime. Eg har blitt kjent med mange og vennekretsen er eit slags internajonalt sammensurium. Me er meg frå Vestlandet, eit par er frå Tromsø, ei frå Mysen, 3-4 er svenskar og til og med ei frå Finnland.

Det er noko vakkert med å vera med så forskjellege folk. Det er noko veldig intressant med forskjellege kulturar. I byrjinga er det alltid litt vanskeleg for ein er så forskjellege og det er vanskeleg å forstå seg på kvarandre. Men etterkvart så knekk ein koden og forstår. Når svenskane f.eks. seier: ”Jag måste gå og ta ein basj” så forstår eg no at det betyr “eg skal hente ei øl”.

Ei frå Tromsø fortalte om når ho skulle ut å fly med faren sin for nokre år sidan. I sikkerhetskontrollen blei den eine securitassvakta brått veldig bleik i andletet. Ho ville stengje ner området og tilkalle politiet: i håndbagasjen hadde faren ein samekniv… Ein annan av vaktane prøvde å roe ho ner. Den mannlege securitassvakta holdt hovudet kalt. Han tok kniven ut av håndbaggasjen, gav det til kona og ba ho springe og sende den med posten. Det var tross alt ein tromsøværing ein hadde med å gjere. Den tilspissa situasjonen som kunne enda problematisk for eigaren av kniven blei løyst, takka vere ein mann som forstod seg på dei interkommunale kulturane. Ein anna situasjon som løyste seg var når ein nordlenning kalla ein politi for hæstkuk. Han blei straffeforfulgt av den ignorante politimannen, men blei frifunne då “hæstkuk inngår i hans naturlege ordreportoar”. Ein for Nord-Norge kan altså seie “hæstkuk” til ein politi, men ikkje ein sørlending. Det er mange slike eksempler. Når nokre frå resten av landet reiser til Bærum er det nærliggande å tru at raten av homoseksuelle mennesker der er uvanleg høg. Men ein som har vore litt ute i verda veit at det er heilt normalt for heteroseksuelle gutar frå Bærum å gå med rosa skjorter, panneband og sminke.

Det som er nok er litt nytt for meg er raseskille. I Sør-Europa kjem det mange menneske frå land frå Afrika. Dei betaler alt dei eig for å få sitte i ein åpen robåt over middelhavet. Mange døyr. Men mange når fram også. I Spania jobber desse med å selge falske klokker og piratbrente CR-ar og DVD-ar. Dei jobber då for eit nettverk som kontrollerer pengane deira. I heile Spania har eg sett ein neger med vanleg jobb. Han jobba som kelner.

Eg budde eit år i Michigan som er ein stat heilt nord i USA. Det var ikkje ein einaste svart person på skulen og eg kan heller ikkje huske å ha sett nokon i byen eg budde i. Det var til gjenngjeld mange meksikanerar der, og dei snakka ein helst ikkje med. Dei blei sett på som kriminelle, ulovlege innvandrerar med knivar og skumle onklar. Men det politiske korrekte var å seie at dei fleste er greie normale menneske, men nokre av dei øydelegg for dei andre – omtrent som i Norge. Men nyleg snakka eg med ei som hadde vore utvekslingsstudent i Alabama. Ho fortalte om når ho skulle med familien på kaffislabberas. På forhand blei ho advart om at den eine jenta i den familien dei skulle besøke var “mixed”. Det var vistnok det verste ein kunne vere. Ein bastard. Ved ein anna anledning hadde ho sagt noko til forsvar av ein svart person, og mora i huset hadde sagt “well, you’re just a niggerlover”. Ho blei lert opp til å f.eks. ikkje spøyre svarte folk om vegen. Takka vere eit bansleg og litt uskyldig-naivt oppsyn meinte ho, så kom ho unna med å snakke med både meksikanerar og negrar på skulen.

”Hello, how are you Mr Mountaintop? You are very nice! I like you. I like sex! It’s good!”

 Før eg hadde denne samtalen med fjelltoppen skjedde følgande:

Avsnitt 1.

Eivind såg på svensken, svensken såg på Eivind. No skal han til å seie noko tenkte Eivind. Det viste seg at han hadde rett.

-          Vi lurade på at fara til Mulhaicen en tur. En veninda av oss sa at det var en tur hon kunne recomondera.

-           Det hørres ut som ein utmerka idè! Svarte nordmannen og tok et mandig slurk av ølglaset. Ka med fystkommande helg?

-          Hva?

-          Ka med fystkommande helg?

-          Hva betjuder det?

-          What about this weekend?

-          Aha, sä! Jo… Ja.. Hvarfor inte?

Avsnitt 2.

Eivind havna på sida av ein av svenskane på bussen. Svensken var for anledningen kledd i ei bommuls t-shorte med bilete av ein skog på. Perfekt for ein fjelltur. ”Faen, tenkte Eivind. ”Det var som faen at ikkje eg har ein sånn”. Dan hadde vidare ein stor og flott hjerne. Han var psykologistudent. Samtalen pensla seg sjølvsagt inn på USA og krig og då gjekk den 2 timar og 10 min lange bussturen fort for dei beggje. Sjølv om det var ein 2,5 timars busstur som blei ein smule mindre pga den leie kombinasjon av liten hjerne og tung høgrefot hjå bussjoføren. Vegen var smal og vegskråningane blandt dei brattaste og lengste i verda. Dei fire vennene satt heilt framme i bussen og kunne med panoramautsikt sjå korleis den livstrøtte bussjoføren til stadighet forsøkte å drepe dei og all motgåande trafikk.

Avsnitt 3.

”Her må dykk gå av” sa bussjoføren.

”Hvaför?” Svarte den eine svensken

”For det er her dykk skal” sa bussjoforen så, med et litt oppgitt uttrykk i andletet. ”Me er i Capileira, det er her dykk skal av”.

Hverken Eivind, dei to svenske psykologistudentane eller jena frå austlandet, Sunniva, hadde tenkt på kor dei skulle gå av bussen. Alle var glade over den flaksen dei hadde hatt, så då feira dei med ei øl i landsbyen før dei traska avgårde oppover dalen.

Avsnitt 4.

”Voff voff”, sa hunden

”Ja ja, så fin så”, sa Eivind.

”Ikke rør den! Den har sikkert lopper!”, sa jenta frå Austlandet.

Litt lenger oppe i dalen passerte dei ein andalusisk sauegjeter. Han gjekk med blå bondekjeledress og var så brun som marka han stod på. Han hadde tri loppesirkus og med dei gjeta han ein flokk med sauer og ein flokk med geiter – som forsåvidt var ein og samme flokk. Men geitene gjekk litt småhovent bak sauene, som franskmenn saman med andre menneske.

Avsnitt 5

Etter langt om lenge og lengre enn langt kom våre venner til ein veg – midt uti det dei trudde var villmark. Den slutta ved eit vannkraftverk frå 1957. Den hadde tilliggande hus og kjerke. Byen var fråflytta og merkeleg. Alt var bygga i beste kommuniststil – noko som vel er litt merkeleg i.o.m. at Franco hadde sitt eige litle faschistrike på jorda i Spania på denne tida (som han fortsatte med heilt til 1974 – altså 30 år etter både Mussolini og Hitler, med sine Nye Stor-Italia og Det 3. Riket, reiste til dei evige jaktmarker). Vindua i kjerka var mura igjen med murstein. Men nokre pøblar hadde klart å komt seg opp her, knust mursteinsvindu, lagt madrassar på gulvet, blanda blodet sitt med heroin og skreve ”sex, sex, sex, sex” på alteret.

Avsnitt 5

Ville hestar, som vel og merke ikkje var ville, men dei gjekk laust i fjella, og fjellgeiter såg dei fire vandrerane mykje av på vegen. Fjella var store og rolige. Dei bare var der. Ikkje tøffe, ikkje kule og ikkje minst: ikkje redde for ein ting i denne verden. Slik lå dei der og ligg der enda. Brune fjell. Som har blitt vandra på av hedningar av alle slag, inkludert kartagerar og romerar, og seinare muslimane og dei riv ruskande galne katolikkane. Ved ei seter tok vandringsmennene og kvinna ein pause og sov i sola. Så bar det vidare til overnattingshytta. Her skulle det skje forferdelege og fantastiske ting.

Avsnitt 6

Det var ei spansk turistforeningshytte med plass til 85 menneske. 16 personar sov på kvart rom fordelt på 4 store senger. Romma var delt med vegger som ikkje gjekk heilt opp til taket. Våre heltar fekk ei seng for seg sjølve og alle var relativt fornøgd med plasseringa. Når natta kom kunne dei høyre korleis folk snorka i takt. Og ikkje minst kor enormt store mengder med gass som kan samle seg inne i eit menneske og korleis den blei presa gjennom klamme fiseringar til sovande (la oss be til Gud om av det var) menn og ut i den felles lufta til 85 menneske med mektige brumm. Og nokre gonger med eit søtt hyl. Men i og med at skandinaverane hadde med seg wiskey og hadde sitte på trappa på hytta og sett følgande: skyene ovanfra – som låg som eit lokk over den dalen dei nettopp hadde gått gjennom, sola gå ner, månen gå ner og fleire stjerneskot, så klaga dei ikkje.

Dei låg våkne og fornøgde og venta på at alarmen skulle synge neste dagen i gang. Til frukost fekk dei loff, muffins, musli (utan djupe tallerkar) og kaffi con leche (=cafe latte). Austlendingen kjøpte ein ferdiglaga nistepakke til 10 €, der ho heiv mesteparten ”den ær det for mye kalorier i, det hær er ikke bra”. Svenskane var vegeterianerar, og hadde med seg 7 avacadoar og div kanin- og asiatermat. Evind var den einaste som hadde smørt skikkeleg niste: tørre gode skiver med spansk sjokoladepålegg.

Avsnitt 7

Gå, gå, gå.

Avsnitt 8

På veg opp flanken av Mulhaicen kunne nordmannen sjå Veleta – Spanias 3. høgaste fjell. Det hadde han besøkt nokre helger før, og han kunne fornøgd innsjå at Mulhaicen var finare. Eller snarare tvert i mot, han meinte at det var eit styggare og kjedelegare fjell. Men utsikten var mykje finare, vandringa var meir tiltalande og ikkje minst var beliggeneten (langt frå folk) betre. Mulhaicen var forma meir eller mindre som ein haug så det var umogleg å vete kor langt det var igjen. Men med eit så hadde feitt, kjøtt og bein – godt hjulpe av karbohydrater – tatt dei fire menneska til den høgaste toppen i Spania (utanom ein vulkan på kanariøyane).

Det var ikkje lett og manøvrere seg i eit framandt land. Men etter langt og lenge fann han staden der han skulle bu. Han banka på og hilste høfleg på romkameraten sin, men inne i seg var han redd. Den nye romkameraten hans var nemleg eit troll. Utan klede på overkroppen kunne ein sjå skogen som vokste der.  Avvisande verka han også. Trollet tok eit skritt fram slik at guten blei reint redd, medan han snakka så spyttet sto på det framande språket. Den veldige fingeren hans peika oppover. Han begynte å snakka høgare, senka augonbryna og begynte å vifte meir manisk med handa – stadig peikande oppover. Gutten lurte på om trollet kunne kjenne lukta av kristenmannsblod. Plutseleg kom det eit menneske gåande opp trappene, og guten kunne ikkje huske å ha vore så letta før. Den andre mannen virka ikkje redd for trollet, men sa noko til det på trollspråket. Mannen kunne oversetje frå trollspråket at guten sin leilighet var i etasjen ovanfor, ikkje her, for raude helsike.

Vel inne i den rette leiligheten var det ein kjekk ut og ein gal mann. Vannvettingen smila til stadighet, hadde blanke augo og mange bevegingar av armar og hovud som guten aldri før hadde sett. Han kunne f.eks. sitte med beina i kors som ei kvinne medan han vrei på hovudet som ei sjuk geit og haldt eit par underbukser i handa. I dusjen brukte han alltid meir enn 30min, og i vaskemaskina vaska han aldri meir enn tri plagg om gongen. Fyst lurte guten på om dette kunne vere ein damemann, men etter nermare betraktning av kroppsrykningar og sedvaner fann han ut at mannen berre var splitter pine gal. Dette var det fyste gale menneske han fekk sjå i Syden, men det blei ikkje det siste. Seinare måtte han blandt anna dele bustad med ei hengslete og uvanleg stygg 45 år gamle kvinne som hadde laange svarte hår under armane, alkoholproblemer og viste sin interesse for sex til ei grad som var uanstendig ovenfor kristlege mennesker (noko hu burde vete i og med at ho var religionslerar. Ho var religiøs på den måten at kroppen og anleted stivna viss nokon uttalte seg negativt om religion).

Fyste kvelden blei den kaldblodige guten full i syden. Han begynte å fekte med med visne palmeblader, klatre i på skilt og liknande. Nokre innfødte begynte å snakke til han på trollspråket. Han forstod ikkje, så han berre smilte og vinka tilbake. Men det falt ikkje i smak og så fekk han nok ein gong i sitt liv oppleve blind vald. Men om guten var full, så var han fortsatt smidig – om ikkje som ein katt så i alle fall meir enn trollungen som ville han ille. Etter at den lespande sydenværingen hadde slått den nye kjenningen hans og på ny sendte ein serie slag mot han sjølve så dukka guten og gidde så trollungen et dask (og kanskje to). Det var nok til å stokke han eit par sekund mens guten og kjenningen la på sprang. Flukten var i eit framand land, og dei flyktande kunne ikkje samanliknast med gaseller. Men det småfeite villsvinet klarte dei likevel å riste av seg, og så levde dei lykkeleg alle sine dagar i syden saman. Ikkje som partnerar vel og merke, men som vener. Men ingenting varer evig, og den nye vene måtte til slutt returnere til sitt rike (som eingang mest blei det 3.)

No er guten aleine i Syden. Han blir steikt av sola og svalt av Middelhavet kvar dag og han et tapas og ser på lespande damer i bikini. Og snipp snapp snute, så er byrjinga på eventyret ute.

Dette innlegget er skrevet for lenge sidan men gløymte å publisere…

Hei eg heter Eivind og eg snakkar spansk. I alle fall litt. Dette er eit herrens mirakel, for 2 maanader sidan kunne eg ikkj saa mykje meir enn “cuanta cuesta la señorita?”. I morgon byrjar eg paa eit spansk universitet. Er er forsaavidt ikkje forberedt til det, men eg skal i alle fall begynne. Mens ein fell (er dette nynorsk for “faller”?…) saa fly ein.

Eg har endaa ikkje faatt internett der eg bur. Men eg har faatt ein ny bebuar i kollektivet; ein italiener. Han har innreda badet, der er det naa 12 knaggar for haandklede. Ein til kvar person for dusjhaandkleda, ein til kvar for torke-seg-paa-hendaa-haandkleda og ein til kvar for torke-seg-i-raeva-etter-aa-ha-brukt-bidéen-haandkleda. “Toilettpaper ise not sufficiente” meiner han, visstnok saman med resten av Italia .

Me har ogsaa ei fraa Düsseldorf i leiligheten og eg vet ikkje om dette er heldivgis eller desverre. Eg hadde ein fest som ho var edru med paa i saman med typen sin og dei to kjedelegaste venindene i verda. Dei drakk vatten med kolsyre og satt aleine paa eit eige bord heile kvelden. Innan eg hadde vaakna opp neste ettermiddag saa var leiligheten rydda og vaska. “I haf to clin” var grunnen hu gav.

Elles finnes det ein fraa Syria i denne byen. Han kan ikkje ete eller drikke  saa lenge det er sol heile denne maanaden for han er muslim. Paa iPhonen sin saa har han iPray – eit program som begynner aa jodle paa arabisk naar han skal be og liknande. I kjoleskapet har han meir mat enn det er i kjoleskapet til heile familien min. Slik er det naar ein alltid handler paa tom mage! Om kvelden royker han enormt mykje for han maa ta igjen det han ikkje fekk royka om dagen (noko som minner meg om “broren min” der eg budde i USA. Han gjekk paa slankekur, noko som var nodvendig, og ein kveld naar han rekna paa kaloriane som han hadde ete den dagen saa fann han fornogd ut at han hadde ete mindre enn det han kunne. Saa daa tok han seg eit bloetkakestykke). Ein kan seie masse daarleg om Islam, og eg vil gjerne leggje til ein sak: dei drikk ikkje oel og et ikkje svin. Dette er hjornesteinane i Nord-Europeisk kultur!! Tyskerane erobra mest heile verda paa svin og oel. Det er ingenting som knuller i kjeften som bacon og litt ále. Kanskje utanom and med appelsinsaus. Noko som eg smaka for fyste gang paa ein restaurant i Guardamar del mar. MMmmMM!! Der glapp den kjente og kjaere traaden saa paa gjennsyn!

Eg har bleik hud til å vere normann. Men eg er ikkje unormal til å vere nordmann. Men det begynner å gå opp or meg kor unormalt det er å vere nordmann. Her i byen/turiststaden er det heldigvis ein pakkis som selger kebab. Han snakker engelsk, tysk og  spansk (i tillegg pakkistansk) og har ellers mange positive eigenskaper. Ikkje minst utrulig lange og mosomt stygge tenner. Me pleier å slå av ein liten prat når me møtes for å gjere forretningar (1 kebab og ein alhambra øl mot 40 kr). I går sa han etter ein liten snakkepause ”Norway….. The end of the world, right?”… Eg trudde fyst det var ein spøk, men det viste seg a vera eit alvorleg spørsmål. ”Yeah.. I guess it is. The only countries that are further north is maybe Russia, Canada and the States”. Verdens ende… Det er jo ein måte å sjå det på.

I går reiste min eineste venn i dette landet. Han skulle attende til Austerriket for å gjera seg feit. Han har ikkje eit gram feitt på kroppen og er konstant sulten. Når han er aleine klarer han ikkje å få i seg nok kalorier og nå var det kanskje på tide å oppsøke hjelp frå mor. Den beste beskrivelsen på denne guten er paa det engelske språket: ”a chiller”. Han går, snakker og ser ut som om han honstant er høg på hasjis. ”This sucks” ”That’s stupid” ”what ever” ”hr hr hr” og ”I’m going to the beach. You coming?” er omtrent alt han seier. Han har ikkje bevegt kroppen ein cm meir enn nødvendig og ikkje gjort noko anna enn å ete, sove, gå på skulen (3,5 timer pr dag) og ligge på stranda i løpet av den mådeden han har vore her. Jo forresten, drikke har han gjort. Han er ein jævel på å mikse drinker, noko som har innskrumpa mang ein lever i vår sosiale vennekrins. På torsdags kveld satt me på stranda og hadde med oss snacks, apelsinjus, annanasjus, cola, rom, vodka, bailies (eller korleis det no i helvete skrives), kaffilikør, wisky og fanden og hans oldermor og druer. Det endte i alle tilfeller opp med at Nikolaus dansa som ein vanvetting på ein bar. Han går på klassisk dansing og brukte grunnsteg derifrå til å danse ein slags psycho-mongo-dans til hip-hop musikk. HEILE dansegulvet slutta å danse for å se på. Heilt til han gjekk på do. Så kom han attende, utan å ha tatt til vet, og sa ”OUUUOOH!!” og dansa berre endå verre. Stakkaren trudde han var kul. Eg kan ikkje huske sist eg lo så mykje. Når me kom oss ut på gata igjen så fann han ein pakke full med sigarettar. Han spanderte på alle som var i nærheten og det medførte blant aent at me kom i kontakt med nokre baskerar (eit folkeslag i Nord-Spania som sprenger ting og mennesker i lufta då dei vil ha sjølvstendighet). Dei smilte og var meget alvorlege om kvarandre, og gjorde nazi-helsingar og sa at ’me er ikkje frå Spania’ ’Spania sug’ og ’Spania bom-bom (medan dei gestikulerte at dei skaut folk)’. ”Greit” sa eg. Så gjekk me heim.

No har altså Niko reist heim og eg sitt aleine i ein leilighet. Men eg har utsikt over middelhavet, mat i huset, krutt i posen og fri. Faktisk stod eg opp og skynta meg for å nå butikken før skulen begynte i dag, for å finne ut at det var stengt. Eg forbanna Spania høgt på norsk for å vere så ugudeleg udugelege at dei ikkje kunne opne butikkane før kl 11 om morgonen. Før eg fann ut at det var søndag og ikkje mandag og at ikkje eingong har skule i dag. Stranda kan eg ikkje gå på for eg er raud som ein ein kokt kardinal av havet. Tv forstår eg ikkje for det er på spansk. Internett har eg sjølvsagt ikkje (som er grunnen til at dett inlegget blir lagt ut i morgon). I leiligheten er det sikkert 35 grader. Eg er tom for snus. Hadde det ikkje vore for at eg er så sløv at eg ikkje har lyst til å gjere noko uansett så hadde eg stappa tommelen i kjeften, lagt meg i fosterstiling og grene som ein liten unge.

Adiosssssss

Almuñecar er ein liten turistby. Eg har berre sett to andre blonde mennesker her, et teikn på at den får vera i fred frå nordeuropeiske turistar. Her er mest spanjolar og italienerar. Om vinteren er gjennomsnittstemperaturen 25 grader (sa i alle fall ein lerar på språkskulen). Når dei innfødte blir opplyst om at 5-10 minusgrader er normalt i Tromsø får dei som oftast store auger med et hint av avsky. Når eg videre fortell om mørketida slit dei med å skjule sin forbauselse over at menneske bur der.

Livet består av 3,5 timar på språkskule, siesta, strand og utforsking av lokal mat og drikke.

Sjølv om Middelhavet er eit lite dritthav samanlikna med atlanteren blir det relativt store bølger her. I går prøvde eg kroppsurfing. Ikkje ein ting å annbefale i grunn. I alle fall ikkje viss stranda består delvis av småstein. Men det var kjekt. Viss ein svømmer som ein vanvetting akkurat før bølga kjem så skyt ein fart og ”surfer” på den. Ein held då naturlegvis same fart som bølga (den kjekke delen) men stopper også like fort som den (den mindre kjekke delen). 

Spanjolar, i alle fall dei i Andaluica (Sør-Spania) har siesta mellom kl 2 og 5. Det er mest som ein religion her, alle butikkane stenger. På same tid er sola så sterk at ingen er på stranda (!). Då hersker det ro i Almuñecar. Der er kjedelig. Men eg er heldigvis tilpasningsdyktig og har begynt å ta siesta eg også. Eit par timar ro og skjønnhetssøvn for å ta igjen det som eg går glipp av om natta. Då er det nemleg Vino de verano (”sommervin”), tapas, hygge, velvære, og påbegynnende skrumplever som gjeld.

Det er eit treningssenter her i byen (eller ’landsbyen’ som mine medstudenter frå dei store byane i Europa kaller den), utan aircontition, og kor lite det nå enn fristar så skal eg ta meg ein tur der nå. Eg aktar ikkje å returnere til Norge som ein blautfeit og sydenbrun FRP-politikar. Eit treningssenter i Spania er ellers ikkje ulikt eit norskt eit. Alle som stirrer på deg for å sjå kor tungt skrot du klarer å løfte og går rundt med magen trukket inn, brystkassen blåst opp og armane hengande skrått ut frå sida av kroppen (for di dei ”er så sterke” at armane ikkje kan henge normalt).

Ha ein fin dag, kor enn du er i verden. Viss du ikkje har det fint så kan du kanskje trøste deg med at det har eg?